‘Klaar met de symboolpolitiek’ (kort fragment uit hoofdstuk 2, waarin ik mijn eigen klimaatbelasting analyseer)
Een paar dagen later zit ik met mijn vriend aan de keukentafel. Tussen ons in ligt een vel papier waarop ik plechtig krabbel: ‘De klimaattop van mijn gezin’. Ik mag me best ergeren aan overheden die hun klimaatbeleid laten verslonzen, maar zelf kan ik ook weleens wat serieuze klimaatdoelen stellen. Die paar spaarlampen die ik heb ingedraaid zijn uiteindelijk ook maar symboolpolitiek, ik zou veel consequenter kunnen zijn.
Een beetje lacherig openen we ons eerste klimaatdebat. Waar gaan we beginnen? Wat vinden we belangrijk? Wat is haalbaar in ons gezin? We besluiten in ieder geval definitief álle gloeilampen de deur uit te doen, langer warme truien te dragen in plaats van gelijk de verwarming hoger te zetten bij de eerste kou en bewuster op ons afval te letten. De droger kan eruit, noteren we vol goede moed. En de vrieskist, daar kunnen we makkelijk zonder. Die staat toch alleen maar aan voor een paar broden, een zak doperwten en een twee jaar oude pizza. De lijst goede voornemens groeit…..
